روزهای بی کسی

راهی به جز گریز برایم نمانده بود..

این عشق آتشین پر از درد بی امید..

در وادی گناه وجنونم کشانده بود

رفتم که داغ بوسه ی پر حسرت تورا..

با اشکهای دیده زلب شستشو دهم

رفتم که نا تمام بمانم در این سرود

رفتم که با نگفته به خو آبرو دهم

رفتم مگو مگو که چرا رفت ننگ بود

عشق من ونیاز تو وسوز وساز ما

از پرده ی خموشی وظلمت چو نور صبح

بیرون فتاده بود به یکباره راز ما

رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

 در لابلای دامن شبرنگ زندگی..

رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم زکشمکش وجنگ زندگی

رفتم مرا ببخش ومگو او وفا نداشت..

راهی به جز گریز برایم نمانده بود...!

ولی هیچ خبری ازش نداری خوشحال باش!!!

حتما همه چی روبراهه که تو رو یادش نمیاد!!

ولی بیندیش...به آرزوهایت....پیش از آن که ...

آن عمارت که ساخته ای ویران شود....

آرزو میکنم به آرزوهات برسی..دلت خوش!!!

من از"تو"واسه خودم یه "تو"ی دیگه ساختم.....

تورو اونجوری دیدم که سایرین ندیدند....

فقط خوبی بود و رفاقت.....هرچی من دیدم..

واسه اینه که دلتنگیم تموم نمیشه....

تو واسه من خیلی خوبتر از اونی که فراموش بشی....

و تو به من گفتی اول به گذشته ات نگاه کن....!!!!

ای خدای ستاره های قشنگ..

ای خدای جهان رنگارنگ..

آنچه را از تو خواستم دادی..

دل مارا تو پرکن از شادی..!         آمین برای همه دلها!!

اگرتو میل جدایی کنی خدا نکند

اگر تو شیشه عمرم زنی به سنگ جفا..

چنان بزن که اگر بشکند صدا نکند...!!

امروزیه دختر بچه دیدم....دامن پوشیده بود.....وزخم زانوش پیدا بود..

مثل همه ی بچه ها که بی محابا می دوند...وزخمی هم می شوند..

اما او دو زخم کوچک زانوش رو وسط یه گل فرض کرده بود....

وبا خودکار قرمز...دورش گلبرگ می کشید تا شبیه گل بشه..!!!

بیخیال سوزش یا درد...شاید هم لذت نقاشی..نمیگذاشت درد رو بفهمه...

کاش مامانش دعواش نکنه.....

وبرای تمام عمرش یادش بمونه که..که از زخم هاباز هم برای کشیدن گل!!!استفاده کنه!!!

                     خداحافظ!!!

گاهی خیلی دلم میگیره....

گاهی کم میارم.....

امروز تمامش"گاهی"بود...!!!

 من بودی هنوز هم دست های تو را دوست دارم وقتی

پر از بخشش و سخاوت است تو بودی سایه سار خستگی های

 من مرا ببخش که تو دریای مهربان بودی و من.....

مهم نباشه...سوادشون

ملیتشون.....شکلشون....

پولشون....و......

ولی مامانم میگه به مجموعه همه ی اینا میگن زندگی؟!!!!

وهمه ی اینا با هم رفتار مارو میسازن.....

من رفتارم چه طوریه؟کی میدونه.........

گفتمش:دل مال تو!!تنها بخند......

خنده ای کرد ودل از دستم ربود...

تا به خود باز آمدم...او رفته بود...

دل زدستش روی خاک افتاده بود..

جای پایش روی دل جا مانده بود......

کاش تورو  یادم بره!!!!کاش!

یه عالمه برگ وکاغذآورد....

یه عالمه.....چیزای به درد نخور که ...

شاید یه روز چیزای مهمی بودند....

دیروز توخونه آرزوهام هم تندبادی وزید...

بادی که حتی قسمتی از دلبستگی به تو رو هم با خودش برد..

امروز کمتر عاشق توام.....کمی کمتر!!!

اولین بار که نوشتم..چه بی تاب بودم ...

چه دلتنگ.....

هرروز...چندین بار مینوشتم......وبرای هر نوشته اشکهایم..همراهی ام میکردند..

از بس دلم تنگ بود تمام وب بوی دلتنگی گرفت بوی..تلخی....

"ب ه ا ر"با دردی مشترک..درکم کرد.....واکنون جایش چه خالیست..که وبش تفرجگاه مطلوب من بود.

کم کم دیگران....هم مایه تسلی بودند هرچند من همچنان برای دل خودم مینوشتم...

"غریبه"که من او را آقای اردیبهشت مینامیدم....فضای فکرم را غبار روبی مختصری کرد ومن

وب را حذف کردم با تمام تلخی هایش....دوباره نوشتم...

مردی از" مرداب تنهایی" اش همسفر نوشته هایم باقی ماند

ومن دوباره نوشتم ونوشتم..."قاصدک وهم قلمش"....".سایه"و....بسیاری دیگر....

اما دوباره هم حذفش کردم.......گاهی به دوستان"ولبخند"واژه هاشان سرمیزدم......

وباز ننوشتن راتاب نیاوردم..وامدم......با این که همچنان برای دل خودم مینویسم....

اما مخاطبانی از جنس نور واینه دارم........

ومن ازداشتن "روزهای بی کسی"خرسندم....

وهنوز هم دوست دارم...که"نقطه چین های"نوشته هایم را کسی پر کند!!!

بالاخره لحظه های پر غربت سفر به پایان رسید..

بالاخره هیاهوی مهمانی وگردش و.....ارام گرفت...

بالاخره برگشتم خانه....

خانه ی کوچک....خانه ی دلتنگ...خانه ی دوست داشتنی ام....

از لطف همه تون ممنون...

دلم برای پست های هرروزه ام..برای نظرات بی ریا..برای روزهای بی کسی...تنگ شده بود!

خانه تکیه گاه مطمئن من است و"روزهای بیکسی"یکی از بهترین دلخوشی هام!

گفتم دوستت دارم گفتی من هم

گفتم عاشقتم گفتی من هم

گفتم می خوام با تو باشم گفتی من هم

گفتم تا همیشه.....و تو سکوت کردی!!!

روز   شمار...ورق خوردن دیروزها وامدن امروز...

وانتظار فرداها..

کاش دل من هم تقویم بود...

میتونستم از شر ورق های نومید گذشته خلاص بشم....

توی امروز زندگی کنم وبه فردا دل ببندم...

افسوس...دل من تقویم نیست..

دل من دل هم نیست....

بیا که من و تو یک جا نشینیم که مرگ بی خبر دارد جدایی..

کلی زنگ زد من نفهمیدم مال منه

تو صدای زنگ عاشقانه های قلبت رو عوض کردی؟

که نمیشنوی صدای احساس منو؟

دیگه نمیدونم دلم چی میخواد...

تو هم با ما نبودی.....

بامانبودی عزیز!

 ولی تو بدون انکه نامه را باز کنی پاره پاره کردی ٬ چرا؟نمی دانم!

و دگر سعی بر این دارم که قلم در دست نگیرم ...

 نگران خودت نباش که بدون او چکار کنی٬

 شرمنده دلت باش که به تو اطمینان کرد!

بیا که لحظه٬ لحظه های انتظار

تمام وجود خسته مرا به گیتی کشانده است...

و سقوط دستی خالی را .تو تپش های خسته یک قلب افسرده را درک

 نمی کنی و رنج ادمی را در میان عشق و حسرت در نمی یابی.

تو در ارمش یک خواب غوطه وری و اشک های غریبی

 را نمی بینی که٬ خود می گوید "دلا خون کن به تنهایی"

که دوست داشتم...

بعد یه رنگ دیگه.....

بعد رنگ بعدی....

حتی قهوه ای که هرگز دوست نداشتم.....

اونو هم امتحان کردم...

ولی فایده نداره..

با عوض کردن اینا...سرنوشتم عوض نمیشه...

احساس تو عوض نمیشه...

سهم من از زندگی وزنده بودن عوض نمیشه...

حتی حال وهوای دلم....عوض نمیشه..

کاش...

دلواپس میشی....

بعد یه چند لحظه خودشو نشون میده..

وهر شب بیشتروبیشتر پیش چشمت میمونه....

دوباره..کم کم اومدن هاش کوتاه میشه..ویه شب دوباره غیبش میزنه...

ماه هیچ شبی مثل شب قبلش نیست...

بهت گفتم که تو  ماه منی....؟

نمیشه تو از این قانون مستثنی باشی؟!!!

حتی به نت.....میرم سراغ کتابام.....

دلم برات تنگ شده بود.....یه ازردگی.... یه دلتنگی.. یه بیخبری...یه حس بد

ولی فریدون مشیری...میگه در یک جوانه نیز شکوه بهار هست!!!

برای همان بودن کوتاه ولی پر عشق ممنون!!

روزگارت خوش....!حتی بدون من!

 را تا انتهای فراسوی زمان اموختم...

بی تو بودن چه درد الود است...

چه می شد اگر کلید یکی از ستاره هایت را به

من می بخشیدی که گاهی سفرکنم به ان...چه می شد...

با کلی در به دری رفتیم.....

ولی....اون براش مهم بود ببینه کیا اومدن.....

نه این که...نمایشگاه چی عرضه میکنه....!!!!

من هنوز گیجم....

واسه چی اومد نمایشگاه....؟

واسه چی نمایشگاه میزنن؟..

دریغ از ادمهایی که اسم ادم رو یدک میکشن..دریغ از یه ذره فکر واندیشه..دریغ